مقدمه: سلولز فراوان ترین پلیمر زیستی در طبیعت است. کمپلکس آنزیمی سلولاز از سه آنزیم اندوگلوکاناز، سلوبیوهیدرولاز و b -گلوکوزیداز تشکیل شده است. گلوکز آزادشده از هیدرولیز آنزیمی سلولز به عنوان یک سوبسترای مناسب در زیست فناوری استفاده می شود.مواد و روش ها: در این پژوهش 7 گونه مختلف از جنس Trichoderma از مرکز کلکسیون میکروارگانیسم های صنعتی ایران دریافت و فعالیت سلولازی در آنها بررسی شد. کربوکسی متیل سلولز، آویسل و سلوبیوز به ترتیب به عنوان سوبسترای سنجش فعالیت آنزیم های اندوگلوکاناز، اگزوگلوکاناز و سلوبیاز استفاده شد و همچنین زیست توده خشک سلولی و روند تولید آنزیم بررسی شد.درنهایت جهش زایی با اسید نیترو 0.2 مولار انجام شد. نتایج: بر اساس سنجش فعالیت آنزیمی از بین 7 گونه مختلف تریکودرما، PTCC5140 Trichoderma parceramosume به عنوان بهترین سویه با بالاترین فعالیت سلولولیتیک انتخاب شد. این سویه با داشتن فعالیت اندوگلوکانازی 0.182 واحد در میلی لیتر، فعالیت اگزوگلوکانازی 0.538 واحد در میلی لیتر و فعالیت سلوبیازی 0.109 واحد در میلی لیتر به عنوان سویه ای که بالاترین فعالیت را در هر سه آنزیم داشت انتخاب شد. جهش زایی تصادفی سویه والد و انتخاب سویه های جهش یافته منجر به تولید 4 سویه جهش یافته پایدار شد که میزان تولید آنزیم در آنها از 2 تا 11 برابر بیشتر از سویه والد بود.بحث و نتیجه گیری: بررسی سلولاز تولیدشده در جهش یافته های حاصل از PTCC 5140 T. parceramosume نشان داد که استفاده از روش جهش زایی، با افزایش 2 تا 11 برابری فعالیت آنزیمی می تواند به عنوان روش مناسبی برای افزایش فعالیت کمپلکس آنزیمی سلولاز باشد. جهش یافته های به دست آمده در این پژوهش، می توانند به عنوان انتخابی مناسب جهت فرآیندهای تبدیل سلولز به سوبستراهای ساده تر مطرح باشند.

قارچ ‍ Trichoderma reesei یک میکروارگانیسم سلولولتیک می باشد که به منظور تولید آنزیمهای سلولازی تحت شرایط تخمیر غوطه ور مورد استفاده قرار می گیرد. در این تحقیق، بعد از چندین مرحله جهش با موتاژن شیمیایی NTG و موتاژن فیزیکی uv، از مجموع 6500 کلونی بررسی شده از این قارچ، یک سویه سلولولیتیک کارآمد به نام 2: 6A به دست آمد که حداکثر میزان تولید آنزیم اگزوکلوکاناز توسط این سویه در روز چهارمU/ml  1.26 (130 درصد بیشتر از تیپ وحشی) و حداکثر میزان تولید آنزیم اندوگلوکاناز در روز چهارم 0.82 U/ml (156 درصد بیشتر از تیپ وحشی) بود.

مقدمه: پلی هیدروکسی آلکانوات ها (PHA S) پلیمرهای باکتریایی هستند که معمولا به عنوان پلی استر ذخیره ای توسط طیف گسترده ای از میکروارگانیسم ها تحت شرایط عدم تعادل مواد غذایی ساخته می شوند و خواص مکانیکی پلی هیدروکسی آلکانوات ها آنها را جهت جایگزینی با پلاستیک های تولیدشده از مواد پتروشیمی مشابه مناسب ساخته است.، اما برخلاف پلاستیک های رایج در طبیعت به طور کامل به CO2 و H2O تبدیل می شود. PHA می تواند به وسیله روش های بیوتکنولوژی تحت شرایط کنترل شده تولید شود.مواد و روش ها: ابتدا یک سوسپانسیون میکروبی غنی از PHB آماده شد و پس از شکستن سلول ها و اطمینان از نبود سلول زنده، به محیط حداقل یا محیط M9 اضافه شد. سپس کدورت نمونه در طول موج 600 نانومتر اندازه گیری شد و انکوباسیون در 30 درجه سلسیوس و 120rpm انجام شد. بعد از طی مدت زمان تعیین شده کدورت محلول و میزان PHB موجود در محیط اندازه گیری شد و از مقدار شاهد کسر گردید. میزان گلوکز محیط نیز اندازه گیری شد، سپس روی نمونه PHB استخراج شده آنالیزهای فیزیکی و شیمیایی جذب UV، FTIR، HPLC و HNMR 1 انجام شد و با نمونه استاندارد مقایسه گردید. نتایج: در آزمایش های انجام شده در دوازده روز متوالی از روز سوم میزان پلی هیدروکسی بوتیرات قابل اندازه گیری بود. و در روز دهم بیشترین مقدار پلی هیدروکسی بوتیرات که 0.3 گرم در صد بود حاصل شد و بعد از آن میزان پلی هیدروکسی بوتیرات ثابت ماند. در ضمن میزان قند نمونه هر روز کاهش پیدا می کرد و در روز دهم به مقدار 0.2 گرم برلیتر رسید، آنالیز فیزیکوشیمیایی نیز تولید پلی هیدروکسی بوتیرات را تایید کرد.بحث و نتیجه گیری: در این پژوهش آزمایش با استفاده از کلیه آنزیم های باکتری در خارج از سلول انجام گرفت با توجه به نتایج به دست آمده در این پژوهش بازده واکنش 37.5 درصد است که با خالص سازی آنزیم و استفاده از سوبسترای اختصاصی و بهینه کردن شرایط آنزیم می توان تولید PHB را به طور مستمر در خارج از سلول ادامه داد.

سبوس گندم با دارا بودن فیبر و املاح بالا از خواص تغذیه ای سودمندی برخوردار است، اما به دلیل حضور ترکیب ضد تغذیه ای به نام اسید فیتیک کاربرد محدودی دارد. در این پژوهش اثر سه آغازگر مختلف تهیه شده از S. cerevisiae PTCC 5052 و L. Plantarum PTCC 1058، درجه حرارت (25، 30 و 35 درجه سانتی گراد) و طول زمان تخمیر (0، 2، 4، 6 و 8 ساعت) بر مقدار pH، اسیدیته و غلظت اسید فیتیک سبوس گندم استریل شده بررسی گردید. نتایج نشان داد S. cerevisiae PTCC 5052 در مقایسه با L. Plantarum PTCC 1058 با دارا بودن فعالیت فیتازی بالاتر، اثر بیش تری در تجزیه اسید فیتیک سبوس می باشد (p<0.05). کم ترین مقدار اسید فیتیک در نمونه سبوس گندم تلقیح شده با S. cerevisiae PTCC 5052 و تخمیر شده در دمای 30oC برای مدت زمان 8 ساعت مشاهده گردید (p<0.05).

سابقه و هدف: مایکوپروتئین یا پروتئین قارچی با تخمیر هوازی قارچ فوزاریوم ونه ناتوم (Fusarium venenatum) روی سوبسترای کربوهیدراتی تولید می شود. میزان RNA محصول به دست آمده بالاست. لازم است با روش حرارتی، میزان اسید ریبونوکلئیک آن به کمتر از 2% کاهش داده شد. ارزش تغذیه ای پروتئین قارچی، قابل توجه است. دیواره سلولی هیف، منبع فیبر رژیمی، غشای سلولی، منبع چربی غیر اشباع با دو یا تعداد بیشتری پیوند دوگانه و سیتوپلاسم، منبع پروتئین با کیفیت بالاست. در این تحقیق، امکان تولید آزمایشگاهی پروتئین قارچی با استفاده از قارچ فوزاریوم اکسیسپوروم (Fusarium oxysporum) مورد بررسی قرار گرفت و شرایط بهینه تخمیر برای به دست آوردن بالاترین راندمان تولید مشخص شد.مواد و روشها: فرایند تخمیر هوازی روی محیط کشت و گل (Vogel) در شرایط مختلف دما و دور همزن و مقادیر مختلف گلوکز به عنوان منبع کربن و فسفات دی هیدروژن آمونیوم به عنوان منبع نیتروژن انجام شد. برای کاهش میزان RNA تا حد مجاز از روش حرارتی در دمای 65oC به مدت 15 دقیقه استفاده شد.نتیجه گیری: این تحقیق نشان داد که بهترین شرایط تخمیر برای تولید پروتئین قارچی با استفاده از قارچ فوزاریوم اکسیسپوروم عبارت است از: دمای 25oC، دور همزن 150rpm، گلوکز 5 گرم در لیتر و فسفات دی هیدروژن آمونیوم 3.4 گرم در لیتر که می توان محصولی حاوی تقریبا 42% پروتئین خام تولید کرد. میزان RNA محصول نیز با روش حرارتی از 7% به کمتر از 1% تقلیل یافت.

باسیتراسین به عنوان یک پلی پپتید دارای خاصیت ضدمیکروبی توسط گونه های مختلف جنس Bacillus تولید می شود که امروزه نقش مهمی را در علوم پزشکی و دامپزشکی ایفا می کند. هدف از این پژوهش بهینه سازی ترکیبات غذایی محیط کشت و شرایط محیطی جهت بهبود تولید آنتی بیوتیک باسیتراسین توسط باکتری Bacillus licheniformis PTCC1721 با استفاده از روش یک فاکتور در زمان و روش تاگوچی می باشد. در این مطالعه اثرات منابع مختلف کربنی و نیتروژنی، شرایط محیطی از جمله اثرات pH های مختلف محیط کشت، درصد تلقیح جمعیت میکروبی در محیط و همچنین زمان انکوباسیون بر روی تولید باسیتراسین مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشان داد که گلوکز به عنوان منبع کربن، ال-گلوتامیک اسید به همراه آب پپتونه به عنوان منبع نیتروژن با بررسی غلضت های مختلف آن ها در pH=7 و 48 ساعت گرمخانه گذاری، افزایش میزان تولید باسیتراسین توسط B. licheniformis PTCC1721 را به همراه داشت. میزان تولید باسیتراسین که توسط دستگاه HPLC مورد سنجش قرار گرفت 200.174 U/ml-1 بود که در طی بهینه سازی محیط کشت به روش تاگوچی میزان تولید آن به 422.639 U/ml-1 افزایش یافت که این امر نشان دهنده تاثیر بهینه سازی محیط کشت و عوامل محیطی بر افزایش میزان تولید باسیتراسین می باشد.

لیپوپلی ساکارید (LPS) یکی از اجزای مهم و استثنایی لایه خارجی دیواره باکتریهای گرم منفی است که از اتصال کوالانسی یک واحد لیپد A و یک واحد پلی ساکاریدی تشکیل یافته است. به منظور بررسی اثرات پاتوفیزیولوژیک، پتانسیل ایمنوژنیکی، قدرت ادجوانی، تهیه استاندارد برای کیتهای تشخیصی، تهیه آنتی سرمهای اختصاصی و بسیاری از پژوهشهای بنیادی دیگر، تهیه لیپوپلی ساکارید خالص از گونه های مختلف باکتریهای گرم منفی ضروری است. در این تحقیق با استفاده از روش آب- فنل، لیپوپلی ساکارید سالمونلاتیفی موریوم استخراج و خالص سازی شد. ابتدا لیپوپلی ساکارید با استفاده از مخلوط آب- فنل در 700 سانتیگراد استخراج شد و ناخالصیهای پروتئینی و اسیدنوکلئیک توسط پروناز ،RNase،DNase و عبور از ستون سفاکریل 200- S حذف گردید. میزان حصول لیپوپلی ساکارید خام 1.8درصد وزن خشک باکتری کشته شده محاسبه شد. پس از ژل فیلتراسیون میزان ناخالصی های پروتئینی کمتر از0.2 درصد و میزان ناخالصی های اسید نوکلئیک در حدود 0.5 درصد بود. الگوی حرکت الکتروفورزی لیپوپلی ساکارید در حضور سدیم دودسیل سولفات باندهای متعدد نردبانی شکل را نشان می دهد که با نتایج ژل فیلتراسیون کاملا همخوانی دارند، با توجه به باندهای ایجاد شده درSDS-PAGE روش بکار برده شده کمترین دپلیمریزاسیون LPS را برداشته و روشی بسیار ساده برای تخلیص LPS به شمار می آید.